|
KALBİMDEN AĞLIYORUM
''Uzun yıllar hüngür hüngür ağladım.Gözyaşlarım kankırmızıydı.Şimdi ise; sessiz ,sedasız kalbimden ağlıyorum.''
Bu sözler evladıyla sınav edilen,tarifi zor bir acıyla kıvranan bir annenin sözleriydi.Bir doktor randevusu dönüşü,parkta biraz dinlenmek için banka oturdum.Aradan biraz zaman geçtikten sonra,uzaktan bile yaralı olduğu çok rahat anlaşılan hanımefendi,oralarda biraz gezindikten sonra yanıma oturdu.Selamlaştık.Kısa bir sessizliğin ardından,sohbete başladık.Tavırlarında bir gariplik vardı. Eliyle yüzünü ovuşturuyordu ve sürekli etrafına bakınıyordu.Birini bekler gibiydi.Çok güzel fakat o derece yorgun bir yüzü vardı.O yüzü ve anlattıkları bir ömür aklımdan çıkmayacak. _''Çocuğunuz var mı''? diye sordu:
Şaşkın bir bakışla:
_''evet var''diye cevap verdim.
Sonrasında ben aynı soruyu yönelttim ve devam etti.
_''Benimde var Elifim.Şuan onbir yaşında.Onu çok özledim.Oldukça büyümüştür.''
Eşinden ayrı olma ihtimali gelmişti aklıma,ama soramadım.Özeli olduğundan kendisi anlatsın istedim.Epey bir sessizlik ardından tekrar devam etti acı dolu o cümlelerine...
Oniki yıllık ,büyük bir sevgiyle kurulmuş yuvaya, zahmetli bir süreçten sonra katılan bir çocukmuş Elif'i...
Annesinin üzerine titrediği,canı ciğeri,biricik kızı ,henüz beş yaşına yeni girdiği zaman,o parka gezmeye getirdiği bir pazartesi günü kaybolmuş!Ne olduysa biranda oluvermiş.Farkettiğinde çığlıklar atmış,ordan oraya koşmuş ama nafile.O kalabalıkta yok oluvermiş yavrusu. Altı yıl olmuş.Beklemenin ve o büyük kaybın verdiği çaresizlikle geçen koskoca altı yıl!Nasıl dayandığını ,neler çektiğini sorma cesareti bile bulamadan ,hiç sözünü kesmeden dinledim.
Kaybolduğu ilk yıllar hep arayışlarla geçmiş,herkes yorulmuş ama o hala, o parka hergün gelir ve Elif'ini bulma umuduyla beklermiş.
Yıllarca büyük bir aşkla sevdiği eşi bırakmış önce.Hep onu sorumlu tutmuş.Sonra Çünkü diyor;Her an Elif'ten bahsederdim. Bu bir süre sonra canım dediklerimi bile sıktı ve bıktılar benden.Hepsi yavaş yavaş kayboldu.O süre zarfında bir sürü tedavi,terapi,ilaç...
Aysel Hanımın anlattıklarını hayretle ve söyleyecek söz bulamamanın çaresizliği ,anne olmanın derin sevgisiyle dinledim.
Her kayıp ailesi gibi diyor ki;Ölse mezarını bilir,oraya giderim.Bilirim Rabbimin yanındadır.Emin ellerde..Rabbimin meleği...
Ama şimdi nerdedir? Ne yer? Ne içer?Ağlar mı?Annesini ister o,bensiz yapamaz...
Bunları derken artık benim gözyaşlarımın akması da engellenemezdi...
Yarabbim!
Her kulunun bir sınavı var bu hayatta.Ama ne zor ,ne acı bir sınavdır.
Buna benzer bir hikayeye yakınen şahit olmuştum.Üniversiteden arkadaşımın akrabasıydı.Onyedi ağustos depreminde eşini kaybetmiş,aradan uzun yıllar geçmişti. Hala her çalan kapıya koşuyordu. Eşinin geleceğini ümit ederek!...Bu gerçeği bir türlü kabullenememişti.
Herkesin kalbinde yaşattığı bir acısı vardır.Dışarıdan kabuk bağlamış görünür ama usul usul kanar içinde.İlk yıllar dışarı vurur gözyaşlarını.Ama zaman geçtikçe ,yerini çaresizliğe bırakır ve içine akıtmaya başlarsın.Adı ölümdür,ayrılıktır,kayıptır...
Rabbim taşıyamayacağımız yük yüklemezmiş elbette.O,en iyisini bilir.Sabır dilemek ,dua etmekten başka ne gelir elden!
Hayat insanın planladığı gibi gitmiyor.Herşey yolunda giderken,hesapta olmayan bir şey çıkıp,altüst edebiliyor hayatımızı.Oysa her anne çocuğunu büyütürken,hayallerinide büyütür.Tırnağına zarar gelsin istemezken, kayboluşu...
Aysel hanımın eşinin acısıda büyüktür elbette.Ama bırakıp gitmek çözmez sorunları.İnsanlar zor günlerinde birbirlerine dahada kenetlenmeli,paylaşarak hafifletmeli yükü.Birbirlerine inanmalı ve güvenmeliler.
Ben bu sohbet sonunda oldukça hüzünlendim.
Ve gerçekten kalbim acıdı.Eminim ki;okuyan herkesinde ,yüreği aynı oranda acıyacak. Hepimiz kendi derdimizi en büyük sanırız.
O hanımefendinin yüzünün ifadesini,gözlerinde anlamsızlaşan hayatını,çaresiz bekleyişini hafızama kazıdım.
Birkez daha anladım ki;
Başımıza nerede,ne zaman ,ne geleceğini ,bizi hayatta hangi sınavların beklediğini bilmiyoruz.Gece uyuyup,sabah uyandığımızda yaşamımızda neler değişecek meçhul!!!
Aysel Hanım ve nice yüreği ateşlilere gönülden dua ediyorum...Bu ağır sınavda Allah yardımcıları olsun.Sabrını versin.
Derya TOSUN YILMAZ |
