ABBAS YOLCU!
Bu Abbas başka Abbas
Abbas, çok sevmişti,yolcu sever handa;
Pencerenin önüne serdiği postun, üzerine koyduğu ve oturduğu
minderi.
Günler, aylar ve hatta yıllar geçmiş, bir türlü kalkmak istemiyordu.
Hem açmıştı çenesini, pencerenin önünden geçene;
“ Vay namert, hay alçak, hey edepsiz önümden geçme, hancı bunu
iyi belle, sonu kötü olacak!” diye söyleniyordu.
Yolcu sever han sahibi, bu taleplerden, artık iyice yorgun düşmüş;
“Şu Abbas sıktı artık, kalkıp; nereye gidecekse gitse de, bizde
dinlenip, şöyle bir yatsak” diyordu.
Bilmiyordu, hancı ayakta uyuduğunu.
Her haliyle, uyku sarhoşu olduğunu.
Abbas arsız, Abbas yüzsüz.
|